NBA Insights & Thoughts: Το ΝΒΑ blog που μια στο τόσο ανανεώνεται

2 Ιαν 2012

It's a Jersey thing...

Γίνεται μία ομάδα να είναι τόσο χάλια, χωρίς να είναι αυτό που λέμε ασυμπάθιστη (βλ. Cavs), να παίζει όχι απλά άσχημα, αλλά να μην υπάρχει και κάτι να σε τραβήξει ώστε να την παρακολουθήσεις? Να τη συμπαθήσεις όχι ακατόρθωτο, αλλά πολύ δύσκολο. 
Να έχει έναν all-star και έναν από τους 5 καλύτερους pg's στο πρωτάθλημα, αλλά παρόλ' αυτά να εξακολουθείς να νιώθεις απέχθεια στο άκουσμα της λέξης που συνοδεύει το τοπωνύμιο. Να παίζει στο μοναδικό live παιχνίδι τα ξημερώματα κι εσύ να αρνείσαι πεισματικά να καταδεχθείς να το παρακολουθήσεις, αφού ένα "Κυριακή στο Χωριό" στην ET3 σε επανάληψη φαντάζει πιο ψυχαγωγικό. Όταν στο άκουσμα του ονόματος της ομάδας, οι πρώτες σκέψεις που σου έρχονται στο μυαλό είναι "it stinks" ή "it sucks"... 

...Then it could be only one team: The New Jersey Nets


H αλήθεια είναι ότι ποτέ δε συμπαθησα αυτήν την ομάδα. Μάλιστα έχει το προνόμιο να είναι η μοναδική ομάδα που έχει παίξει σε Τελικούς ΝΒΑ κόντρα στους Lakers και να μην την υποστηρίζω (χωρίς να είμαι antiLaker, απλά αυτό που λέμε συμπάθεια για τον αδύναμο).

Κάνοντας ένα flash back στην παιδική μου ηλικία καταλήγω ότι δύο ήταν οι λόγοι:
1. Στις κάρτες τις Upper-Deck το 1992 εκτός του Drazen (τότε ήμουν αυστηρά american-born players only fan), ο δεύτερος καλύτερος παίκτης ήταν ο Derick Coleman.. Σημειωτέον ότι το minimum σε αριθμό παικτών ανά ομάδα-άρα και κριτήριο σαπίλας στο πτωχό παιδικό μυαλό μου-ήταν οι δύο κάρτες. Άλλες (καλύτερες) ομάδες είχαν και τρεις ακόμα και τέσσερις παικτες αν δεν κάνω λάθος.
Can you like Derick Coleman? Εγώ δεν άντεξα να το πάθω...

2. Το λογότυπο....Δράμα! Δεν υπήρχε καν ένα ελάφι, ένας λύκος ή ένας μαγκούφης Ιρλανδός, κάτι special τελος πάντων, που να σε κάνει να θυμάσαι την ομάδα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο (ελεεινό branding οι τύποι). Το λογότυπο των Nets ήταν (και το χειρότερο είναι ότι παραμένει!)...Η ΛΕΞΗ "NETS"!!! Αν είναι δυνατόν. Ήταν σα να ξυπνούσες Σάββατο πρωί για να δεις "Conan o Bάρβαρος" και το κανάλι να έβαζε Βουλή... Είναι τραγικό, δηλαδή εντάξει, το ξέρουμε ότι λέγεστε Nets, είναι ανάγκη να μας το υπενθυμίζετε και με τεράστια γραμματοσειρά στις εμφανίσεις???

ΙΔΟΥ ΤΑ ΝΤΑΚΟΥΜΕΝΤΑ:

Εικόνα 1: Old-school σαπίλα. Μπλε-κόκκινο-λευκό, σούπερ τρικολόρ συνδυασμός, μόνο που οι Pistons το έκαναν πρώτοι

Εικόνα 2: o Deron Williams υπενθυμίζει στους πάσχοντες από Αλτζχάιμερ ότι η ομάδα του λέγεται NETS και το σήμα της είναι το ΝΕTS. Και για όσους δεν κατάλαβαν, δεν υπάρχει σήμα για τους ΝΕTS, σε αντίθεση με τις άλλες 29 ομάδες στο ΝΒΑ. Boom's Beard Lite...


Εικόνα 3: Η μπασκετική αξία της ομάδας 2011-12 σε απόλυτες τιμές. Αντί για "YOUR NAME" μπορεί κάλιστα να μπει "NOBODY", που ταιριάζει τέλεια με το "00" και φανέλα NETS

Από την άλλη, απορώ σχετικά με το ποιό θα ήταν το καταλληλότερο σήμα για μία ομάδα, που το όνομά της σημαίνει "Διχτάκια". Σε αθλιότητα έμπνευσης κοντράρεται μόνο με το όνομα των Nuggets ("σβώλοι"!!!#&%*$&**#&!!!). Βέβαια υπάρχουν και αιώνια άλυτες απορίες όπως τί εστί "Pacer" ή "Clipper"(μόνο το φλίπερ ξέρω και αυτό το λέγαμε φλιπεράκι), οπότε το θέμα του ονόματος καλύτερα ας το αφήσουμε εκεί για κάποιο μελλοντικό επεισόδιο Indiana Jones...Δεν αποκλείεται λοιπόν το μυστήριο με την απουσία σήματος/λογοτύπου να οφείλεται στην ατυχή έμπευση του ονόματος της ίδιας της ομάδας. 

End of all, η ιστορία ξεκίνησε όταν στο πρόσφατο draft του Fantasy είχα την ιδέα να διαλέξω στο νο1 pick μου τον Deron Williams. Καθόλου άσχημη λύση για νο7 εκείνη τη στιγμή με δεδομένο ότι δεν πίστεψα ότι ο Carmelo θα κάνει καλύτερη χρονιά και δε θα άντεχα να βλέπω τον ξυλοκόπο του Orlando, αν και ήξερα κατά βάθος ότι αν και χαμηλότερα, η επιλογή του θα είχε μεγαλύτερη αξία. Προχωράμε όμως και στη συνέχεια βγαίνω tet-a-tet με τον Humphries, ήθελα έναν forward, λέω, τί διάολο ένα 10-10 πάνω κάτω δε θα το βγάλει στη χρονιά, πάρ' τον κι αυτόν. Το κακό τρίτωσε όταν είδα κανείς να μην έχει πάρει τον Okur. Ο Τούρκος, που κατά τη στιγμή του draft, νόμιζα ότι ήταν ακόμα στους Jazz, αποδείχθηκε λίγες μέρες μετά ότι παίζει και αυτός στην ομάδα της καρδιάς μου...Όλα αυτά καταλήγουν στο εξής τραγικό περιστατικό:

Το πρώτο παιχνίδι που παρακολούθησα στην νέα ΝΒΑική χρονιά ήταν παιχνίδι των Nets...
(Κάτι σαν να λέμε "είναι πρωτοχρονιά, όλοι σου εύχονται και σου σπάει το δεξί σου χέρι")

Πρήξιμο τέλος, μπασκετικά σχόλια μόνο:

- Deron Williams ξενερωμένος τόσο, όσο δεν τον έχω δει ούτε με το δίδυμο Hayward/Sloan. Ο τύπος δε δίνει πάσα κυκλικά στην περιφέρεια, εκτοξεύει την μπάλα με δύναμη στον συμπαίκτη, με κρυφή ελπίδα να τη χάσει για να επιβεβαιωθεί ότι όντως δεν έχει teammates της προκοπής.
- Avery Johnson: τραγικό rotation. Στο match με τους Cavs χθες το βράδυ, είναι μπροστά με 6-7 πόντους στην τέταρτη περίοδο, αφηνει την ομάδα χωρίς τον Deron, όσο δέχεται το ένα καλάθι μετά το άλλο από τον Jamison.
-Kris Humphries: rebounds, τρέξιμο, άμυνα, μια χαρά. Μην πάρει τη μπάλα στη baseline από τα 4 μέτρα, θα τη σουτάρει. Το κακό είναι ότι δεν ξέρει πώς γίνεται αυτό.
- Mehmet Okur: πρώην μπασκετμπολίστας. Τουλάχιστο ας βάλει κανένα σουτ, μήπως και βελτιώσει την προσποίηση στο τρίποντο και βγει κανένας παίκτης παραπάνω με "έξτρα πάσα" (αγαπάμε ε!)
- Damien James: Ότι καλύτερο και ελπιδοφόρο είδα ως τώρα από αυτήν την ομάδα. Παίκτης με ενέργεια σε άμυνα και ικανότητα στην επίθεση με σουτάκι από μέση απόσταση. Αθλητικός.
- Sundiata Gaines: An average Guard "Joe". Μόνο στους Nets θα έπαιζε βασικός, ο Duhon παίζει να είναι καλύτερος.
- Morrow: "Ξέρω μόνο να σουτάρω όταν παίρνω τη μπάλα". Από τους πιο προβλέψιμους παίκτες, αλλά με φονικό σουτ, που δυστυχώς δεν αξιοποιείται, αφού δεν υπάρχει inside game από κάποιον Νet (ο Humphries δεν έχει σουτ, παίζει ΜΟΝΟ με pick n' roll, ο Okur παίζει πίσω από τα 6 μέτρα αν βρεθεί εκτός ρακέτας). Μοναδική ελπίδα να δούμε κάτι καλό από αυτό, η επιστροφή του Brook Lopez.
- Stevenson: ο πιο αξιόπιστος παίκτης στα 2-3 παιχνίδια που έχω δει. Απροσδόκητα συνεπές σουτ από το τρίποντο, καλή άμυνα, ενέργεια από τον πάγκο.
- Marshon Brooks: ο rooky έδειξε πολύ καλά στοιχεία, παίρνοντας πολύ δύσκολα σουτ στο παιχνίδι με τους Hawks (98-105) και αναγκάζοντας τον AJ να τον κρατήσει στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού. Τελικά κόστισε στην ομάδα του την ευκαιρία για την τελευταία επίθεση και τη νίκη ίσως, αφού στην επαναφορά, όταν δυσκολεύτηκε στην πάσα, κάλεσε timeout, ενώ αυτά είχαν εξαντληθεί...

Εικόνα που σου μένει: ομάδα χωρίς ταυτότητα, χωρίς επιθετικά plays και κίνηση off the ball, αλλά το χειρότερο (με εξαίρεση Deron και James) χωρίς γνώση των βασικών με έλλειψη φαντασίας και ταλέντου. It's a Jersey thing, u just can't understand it...











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου