NBA Insights & Thoughts: Το ΝΒΑ blog που μια στο τόσο ανανεώνεται

28 Ιουλ 2011

Συνέντευξη Sam Jones

Θέμα: Συνέντευξη του Sam Jones στο ΗΟΟP Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2011. 



Briefing: Ο λόγος που μπήκα στον κόπο να τη μεταφράσω και να την ανεβάσω είναι οι επεξηγηματικές διηγήσεις του Jones για ορισμένα περιστατικά που περιγράφουν εν μέρει την κοινωνική κατάσταση στη Ρατσιστική Αμερική μέχρι τα 60's, κάτι το οποίο δεν είχα την ευκαιρία να μάθω έως τώρα και ήθελα να το μοιραστώ και με άλλο κόσμο που μπορεί να έχει το ίδιο ενδιαφέρον. Ρατσισμός που είχε επεκτάσεις και στις αθλητικές δραστηριότητες φυσικά, όπως θα διαβάσουμε παρακάτω. Αφετέρου είναι σπάνιο και αυτό που λέμε "διαμάντι" να ακούς κάποια πράγματα από πρώτο χέρι για μια εποχή που δεν έζησες, ειδικά αν στα περιγράφει ένας ζωντανός θρύλος του ΝΒΑ. Στιγμές για τη Μεγάλη Ομάδα των Celtics  και κάποια προσωπικά στοιχεία για τον Jones, που κάνουν τη συνέντευξη ενδιαφέρουσα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!: Μερικά σχόλια μπορεί να φανούν ρατσιστικά, αλλά προτιμώ να γράφω blackies από "μαύροι", "νέγροι", "έγχρωμοι" (λες και και βγαίνει και σε ροζ) ή "αφρο-αμερικανοί" (αυτό πάλι κατά τη γνώμη μου ταιριάζει περισσότερο σε "Palace" χτένισμα του Ben Wallace ή σε Julius Erving, Afro πάντως). Αν χρησιμοποιώ τη λέξη "μαύροι" θα είναι επειδή βαρέθηκα το "blackies".


(Ακολουθεί μετάφραση του αμερικάνικου κειμένου, εμπλουτισμένο με τη δική μου φαντασία μόνο στην επιλογή του συντακτικού)



Ίσως να είναι το συνηθισμένο όνομα και το οικείο επίθετο, που κάνει τον Sam Jones αρκετά αναγνωρίσιμο ανάμεσα στους παλιούς θρύλους του ΝΒΑ που οι νεότεροι δε γνωρίσαμε. Μεταξύ των διακρίσεών του είναι τα 10 Πρωταθλήματα ΝΒΑ, πίσω μόνο από τον Bill Russell με τα 11 του, μία θέση στο Hall of Fame και μέλος της ομάδας με τους βραβευμένους από το ΝΒΑ ως οι 50 Μεγαλύτεροι Παίκτες. Ο Sam Jones όμως ήταν γνωστός στην εποχή του κυρίως για το φανταστικό στυλ εκτέλεσης του jumpshot του και για το γεγονός ότι πρώτος στο ΝΒΑ χρησιμοποίησε το σουτ με το ταμπλώ από μέση απόσταση.

Ανάλογη εκτίμηση όμως χαίρει και για τα εκτός παρκέ επιτεύγματά του: από το ξεκίνημα της καριέρας του, που αποφοίτησε από το North Carolina Central University, ένα κολλέγιο που παραδοσιακά (κατά 85% ιστορικά) στελεχώνεται από blackies, στη συνέχεια μετά από ένα πέρασμά του από τον Στρατό, μπήκε στο επαγγελματικό μπάσκετ της εποχής σε μία δύσκολη περίοδο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις ΗΠΑ. Κυριολεκτικά συνήγορος των ίσων δικαιωμάτων, ο Jones ήταν μέλος της 1ης πεντάδας στο ΝΒΑ, αποτελούμενη αποκλειστικά από μη-λευκούς παίκτες με τους Celtics και μαζί με τους υπόλοιπους πέτυχαν να μείνουν στην Ιστορία ως μία από τις πιο δεμένες Ομάδες, όχι μόνο για τα μπασκετικά κατορθώματα, αλλά και στη Ζωή εξίσου.

Σήμερα 77 ετών και το HOOP του παίρνει μια συνέντευξη που φέρνει στο φως (σ.σ. όπως έχει πει και ο Dude "new shit has come to light") ενδιαφέρουσες πληροφορίες, όπως και κάθε συνομιλία με έναν παππού.

Η: Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με το Μπάσκετ?
SJ: Ξεκίνησα να παίζω στο Γυμνάσιο στο Laurinburg της North Carolina. Είχα την τύχη να καθοδηγούμαι από εναν εξαιρετικό coach, τον F.H.McDuffie και το δίχως άλλο, ήθελα σαν τρελός να παίξω στην ομάδα του. Eίχα μάθει ότι αρκετοί παίκτες που είχαν περάσει από τα χέρια του πριν από εμένα, είχαν μπει σε κολλέγια με πλήρη υποτροφία ("full scholarship"). Ο μόνος τρόπος να μπεις σε κολλέγιο εκείνες τις μέρες, ήταν να καταφέρεις να κερδίσεις μια πλήρη υποτροφία και για αυτόν τον λόγο έμεινα για 4 χρόνια με τον McDuffie για να κερδίσω τελικά υποτροφία στο NCCU, αργότερα γνωστό ως Carolina College στο Durham. Εκεί συνάντησα τον coach John McLendon, έναν από τους πρώτους μαύρους προπονητές που εισάχθηκαν στο HoF. Η υποτροφία αυτή ήταν η σημαντικότερη στιγμή της ζωής μου τότε, αφού μέσα από το Μπάσκετ θα μπορούσα να πάρω και την πανεπιστημιακή μόρφωση επίσης, που θεωρούσα εξίσου σημαντική.

Η: Μίλα μας λίγο για τον προπονητή McLendon.
SJ: H μάνα μου ήταν ο λόγος που κατέληξα στο NCCU και αυτό διότι τα σπίτια μας ήταν δίπλα-δίπλα, οπότε μία μέρα είπε στον coach: "Αν ψάχνεις για παίκτες, τότε πρέπει να πάρεις τον γιο μου". O ΜcLendon άρχισε να με παρακολουθεί από το Γυμνάσιο και πίστεψε ότι θα μπορούσα να παίξω γι' αυτόν στο NCUU, οπότε με δέχθηκε. Βέβαια έπαιξα μόνο για 1 χρόνο με τον coach, αφού το Hampton University του έκανε μια πρόταση με περισσότερα χρήματα, οπότε και έφυγε. Στη συνέχεια υπήρξε ο 1ος αράπης προπονητής στο ΝΒΑ.


 Η: Μπορείς να μας περιγράψεις το παιχνίδι σου και πάνω σε ποια πράγματα δούλευες, ώστε να γίνεις καλύτερος?
SJ: Πρώτα απ' όλα, θέλω να πω ότι είχα έναν φανταστικό coach στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Το όνομά του ήταν McDaniels και ήταν αυτό που λέω ένας "no no-sense" προπονητής. Με άλλα λόγια πίστευε στα βασικά και αυτό μας δίδασκε. Όταν λοιπόν μπήκα στο Λύκειο είχα ήδη λάβει τις βασικές γνώσεις και ήμουν έτοιμος για να αντιμετωπίσω το επόμενο στάδιο. 
Στην ομάδα του Κολλεγίου τα πράγματα ήταν δύσκολα και διαπίστωσα ότι για να είχα επιτυχία θα έπρεπε να γίνω περισσότερο "παίκτης ομάδας". Μπορούσα να σουτάρω καλά, είχα καλό άλμα, μπορούσα να τρέξω καλά, αλλά έπρεπε να παίξω αυτό που ζητούσε ο coach εκείνη τη στιγμή και αυτό ακριβώς έκανα τελικά. 
Βελτίωσα το σουτ μου, ειδικά το σουτ με τη βοήθεια του ταμπλώ ("bank shot"), τόσο που μου φαινόταν σαν να κάνω lay up (σφήνα-link με ραδιοφωνική συνέντευξη που το εξηγεί). Βρισκόμουν στα 5 μέτρα απόσταση και παρόλα αυτά μου φαινόταν σαν να κάνω lay up, επειδή είχα τρομερή αυτοπεποίθησε σε αυτό το σουτ. Αυτό το σουτ με έβαλε στο Κολλέγιο και όταν μπήκα εκεί ήμουν ο μοναδικός παίκτης που μπορούσε να σουτάρει με το ταμπλώ τόσο συχνά, με συνέπεια και ευστοχία. Στην αρχή όταν ο κόσμος με έβλεπε δε μπορούσε να καταλάβει τί έκανα, αφού δεν ήταν συνηθισμένος σε αυτό. Ήταν κάτι νέο που επίσης πρώτος έφερα στο ΝΒΑ (ψωνάρα....).Το σουτ αυτό έγινε γνωστό ως το "Sam Jones' shot", επειδή το εκτελούσα τόσο καλά ("because i shot it so well" λέει, ειλικρινά...το ψώνιο!). Από την άλλη θεωρώ ότι ο λόγος που προχώρησα από το Λύκειο στο Κολλέγιο και μετά στο ΝΒΑ, ήταν επειδή μπορούσα να παίξω ομαδικά ("team basketball"), αυτό με έκανε επιτυχημένο.

Η: Σήμερα βλέπεις πλέον παίκτες με σπουδαία γνώση των "Βασικών", όπως ο Tim Duncan και ο Kobe Bryant να χρησιμοποιούν το ταμπλώ.
SJ: Αυτό είναι αλήθεια, ακόμα και ο Dwayne Wade το χρησιμοποιεί αρκετά.

Η: Πώς ήταν να μεγαλώνεις την εποχή που ήταν σε εφαρμογή οι νόμοι του Jim Crow?
SJ: Γάμησέ τα φιλαράκι...

Πραγματική απάντηση: Ήθελα να πω το εξής: Μεγαλώνοντας στην North Carolina, δε μας επιτρεπόταν να αγωνιστούμε εναντίον "λευκών" ομάδων, επειδή τα σχολεία ήταν χωρισμένα ("segregated"). Εξ' αιτίας αυτής της διάκρισης η Πολιτεία ("State") δεν επέτρεπε μία ομάδα να παίξει εναντίον όλων και έτσι τα "μαύρα" σχολεία μπορούσαν να παίξουν μόνο κόντρα στα "μαύρα". Όταν ήμουν μαθητής θυμάμαι ότι μάυρα και λευκά παιδιά τα πήγαιναν καλά. Οι προπονητές των λευκών ομάδων έρχονταν στις προπονήσεις μας για να μας δουν, επειδή άκουγαν ότι ήμασταν καλοί. Ήθελα να δουν πώς μας προπονούσαν οι δικοί μας coaches και ήμασταν σε αυτό το επίπεδο.
Κατακτήσαμε 4 State Championships, αλλά δεν ήταν καθόλου Πολιτειακά Πρωταθλήματα, αφού σε αυτό συμμετείχαν μόνο "μαύρα" σχολεία. Αυτό ήταν ένα τραγικό γεγονός για τη North Carolina, South Carolina και Georgia. Δεν ήμασταν σε θέση να τιμηθούμε σε Πολιτειακό επίπεδο, όπως σε άλλες Πολιτείες για την επιτυχία μας. Για να μάθει κανείς για εμάς, έπρεπε να έρθει να μας δει με τα ίδια του τα μάτια. Ήταν μια δύσκολη κατάσταση. Ήταν δύσκολο και για μένα προσωπικά, αφού στο Laurinburg, γνώριζα τα περισσότερα από τα λευκά παιδιά, αλλά για κάποιον λόγο δε μπορούσαμε να συμμετέχουμε σε αθλητικές δραστηριότητες μαζί. Η κατάσταση ήταν κάπως έτσι και συνέβαινε σε όλο το Νότο ("South"). Αυτά ήταν τα πράγματα που έκαναν την Αμερική άσχημη. Είχες ξεχωριστό λεωφορείο και τραίνο, ξεχωριστές ταινίες, έπρεπε να κάθεσαι στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να δίνεις τη θέση σου αν έμπαινε κάποιος λευκός και όλες οι θέσεις ήταν πιασμένες-είχαν το δικαίωμα να σου πάρουν τη θέση! Αυτά συνέβαιναν τότε.

Η: Θα μπορούσες να πεις ότι είχες μια συμβολή στην Αλλαγή των Δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, ως επαγγελματίας αθλητής?
SJ: Νιώθω ότι βοήθησα σε έναν βαθμό όταν βρέθηκα στον Στρατό. Το 1948 ο Πρόεδρος Truman είχε δηλώσει ότι οι διακρίσεις στον Στρατό θα σταματούσαν. Αυτό στην πραγματικότητα δε συνέβη, αφού το 1954 υπηρέτησα στην Columbia της South Carolina. Φορώντας τη Στολή, υπηρετώντας την πατρίδα μου, υπήρχαν μέρη στην πόλη που δε μπορούσα να πάω και σκεφτόμουν το εξής: πώς θα ήταν το σενάριο να είχα υποθετικά σκοτωθεί πολεμώντας στο εξωτερικό για τη Χώρα μου, ώστε να είναι ασφαλής (yeah right...) ή να επέστρεφα πίσω έχοντας πολεμήσει, αλλά μη μπορώντας να έχω το δικαίωμα να φάω Έξω, να δω μια ταινία ή να καθίσω όπου εγώ ήθελα. Έτσι ξεκίνησα να μιλάω στον Στρατό σχετικά με αυτήν την κατάσταση. Υπήρχαν κάποια πράγματα που μου συνέβαιναν επειδή ήμουν μαύρος που με ενοχλούσαν αφόρητα. Η περίπτωση να υπήρχαν τότε στις ΗΠΑ κρατούμενοι πολέμου που μπορούσαν να κάθονται εκεί που εσύ δε μπορούσες και να έχουν πολεμήσει εναντίον σου, λέει πολλά για την κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την εποχή.

Η: Μίλησέ μας για τους Celtics τότε και για παίκτες όπως ο Russell και ο K.C.Jones.
SJ: Θα μιλήσω για τους Celtics, λέγοντας ότι παίξαμε για έναν από τους μεγαλύτερους προπονητές όλων των εποχών, τον Red Auerbach. Οι C's ήταν τότε από τις πρώτες ομάδες (σ.σ ήταν η πρώτη) που έφεραν μαύρο παίκτη (* εννοεί τον Chuck Cooper, που ήταν ο 1ος μαύρος παίκτης που έγινε draft το 1950). Ήταν η 1η ομάδα που είχε μαύρο coach, τον Bill Russell και η 1η ομάδα που κατέβασε 5άδα αποτελούμενη αποκλειστικά από μαύρους (Sam Jones, Russell, K.C.Jones, Willie Naulls, Satch Sanders) και ήταν πραγματικά επιτυχημένη. Εννοώ ότι φτάσαμε μέχρι το τέλος και τα καταφέραμε. Δώσαμε κάτι πίσω στους african americans πιστεύαμε, αλλά βλέποντας ότι μας παρακολουθούσαν και λευκοί, νιώθαμε επίσης ότι παίζαμε για όλους.


Η: Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να σταθείς στο ύψος σου ως επαγγελματίας?
SJ: Yπήρξαν στιγμές, ακόμα και στο ΝΒΑ που έπρεπε να αρνηθούμε να παίξουμε. Αυτό για παράδειγμα συνέβη στο Lexington (KY) σε ένα παιχνίδι επίδειξης στο Πανεπιστήμιο του Kentucky. Μέναμε σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο, όπου δεν επιτρεπόταν σε μαύρους να γευματίσουν. Και επειδή δεν είχαμε φάει μποϋκοτάραμε το παιχνίδι: όχι απλά δεν παίξαμε, αλλά φύγαμε πίσω για τη Βοστώνη. Δε θέλαμε να βρισκόμασταν σε ένα μέρος που μας άφηναν να δείξουμε τις μπασκετικές μας ικανότητες, αλλά δε μας άφηναν να φάμε. Άρα δεν μας είχαν ανάγκη. Εγώ, ο Sanders, o K.C. και ο Russell μπήκαμε σε ένα αεροπλάνο και γυρίσαμε πίσω. Θέλαμε να δείξουμε στη Λίγκα ότι δεν επρόκειτο να βρισκόμαστε σε ένα μέρος που μας απαγόρευε να νιώθουμε ισότιμοι πολίτες.



Η: Είσαι μέλος της Kappa Alpha Psi Αδελφότητας, όπως ο Russell, o K.C., o Oscar Robertson, o Wilt Chamberlain και άλλοι. Σε βοήθησε η συμμετοχή αυτή ως επαγγελματία?
SJ: Χαίρομαι που μου δίνεις την ευκαιρία να το σχολιάσω. Ήταν θετική κίνηση, ειδικά στις μέρες μου, αφού σήμερα μπορείς να πας σε οποιοδήποτε μέρος θελήσεις. Οι "Αδελφοί μου" ("frat brothers") θα με φώναζαν και θα με πήγαιναν σε ένα μέρος που θα μπορούσα να χαλαρώσω και να περάσω καλά. Αυτό ήταν στα 60's και μπορούσες να το απολαύσεις τότε. Θα μου έδειχναν την πόλη, θα με ξεναγούσαν και θα περνούσαμε καλά.


Η: Μίλησέ μας για την Ομάδα των Πρωταθλημάτων και το νικηφόρο σερί που κατάφερες με τους Celticss?
SJ: Θα μπορούσα να πω ότι ήταν ένα αποτέλεσμα της παρέας που είχαμε δημιουργήσει. Την πρώτη μου φορά δεν έπαιξα αρκετά, αλλά μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω στους Τελικούς, αν και χάσαμε και πιστεύω χάσαμε επειδή είχε τραυματιστεί ο Russell. Χτύπησε τον αστράγαλό του ακριβώς πριν ξεκινήσει το 6ο παιχνίδι (σ.σ αναφέρεται το 1958 κόντρα στους St.Louis Hawks) και έτσι χάσαμε, αν και είχαμε παίξει καλά. Για 8 χρόνια, από το 1958 έως το 1966, κατακτήσαμε 8 συνεχόμενα Πρωταθλήματα. Πιστεύαμε τότε ότι ήμασταν πιθανότατα η καλύτερη ομάδα που είχε ποτέ δημιουργηθεί. Το 1967 οι Philadelphia Sixers με τους Chamberlain, Lucious Jackson, Hal Greer, Billy Cunningham, Chat Walker και Wali Jones, μας κατέβαλε με 4-1 στους Τελικούς της Αν.Περιφέρειας και τελικά κέρδισαν το Πρωτάθλημα. Ήταν η ομάδα που εκθρόνισε τους δικούς μας Celtics. 
Στη συνέχεια στα 2 τελευταία χρόνια της καριέρας μου κατέκτησα άλλα δύο Πρωταθλήματα, έτσι όταν είχα αποσυρθεί είχα παίξει 12 χρονιές και είχα φτάσει τις 11 από αυτές στους Τελικούς ΝΒΑ, έχοντας κερδίσει στους 10. Όταν ο κόσμος μιλάει για τα 6 δαχτυλίδια του Jordan, δε με ενδιαφέρει καν. Αν παρεις 10 άτομα και τους ρωτήσεις πόσα Πρωταθλήματα έχει κερδίσει ο Sam Jones δε θα σου πουν, αλλά αν τους ρωτήσεις πόσα έχει ο Jordan, ξέρουν όλοι ότι έχει 6. Οι περισσότεροι δε γνωρίζουν τί καταφέραμε και κάτω από τις δυσκολίες των καιρών εκείνων. Ημασταν μία ομάδα και μάλιστα ο Bob Cousy, o Tommy Heinsohn, o Jack Nichols, o Frank Ramsey, ήταν από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει.
Θυμάμαι μία φορά στο St.Louis, που αν και μπορούσαμε να δειπνήσουμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου που μέναμε, ήταν τόσο αργά που είχε κλείσει κι έτσι αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε για να βρούμε ένα άλλο εστιατόριο. Εκεί ο υπεύθυνος μας είπε ότι δε μπορούσε να μας σερβίρει, αναφερόμενος σε εμένα, τον Russell και τον Sanders. Όταν οι υπόλοιποι συμπαίκτες άκουσαν το παραπάνω βγήκαν μαζί με εμάς και φύγαμε. Ήταν μια από τις στιγμές που κατάλαβα ότι ήμασταν όλοι μία ομάδα.

Η: Τί σημαίνει να είσαι μέλος της ομάδας με τους 50 Μεγαλύτερους Παίκτες στον ΝΒΑ?
SJ: Είναι μια μεγάλη τιμή για μένα, αφού ψηφίστηκα από ισότιμούς μου. Στα 50 χρόνια του ΝΒΑ ανακηρύχθηκα ως ένας από τους καλύτερους παίκτες. Όταν λαμβάνεις μια τέτοια τιμή, αποτελεί μία τεράστια αναγνώριση. Επίσης ψηφίστηκα ως ένας από τους Καλύτερους Παίκτες στα 25 Πρώτα Χρόνια του ΝΒΑ ("25th Anniversary Team") και σε αυτήν την ομάδα δεν υπάρχουν 25 παίκτες, αλλά μόνο 10. Ήμουν στην ίδια ομάδα με τον Bill Russell και κανείς δεν το γνωρίζει. Είμαι επίσης στο HoF. Δεν έπαιξα Μπάσκετ για να μπω στο HoF, αλλά για να ζήσω. Το Μπάσκετ για μένα ήταν η δουλειά μου και μάλλον ήταν η καλύτερη που θα μπορούσε να μου τύχει, ήταν κάτι το οποίο έκανα σε όλη μου τη ζωή και γι΄αυτό δεν ένιωσα ποτέ πίεση. Πιστεύω ότι οι οπαδοί νιώθουν περισσότεροι πίεση, αφού θέλουν να κερδίζουν βλέποντάς σε να κερδίζεις, αλλά όταν κάνεις το ίδιο πράγμα από το Γυμνάσιο, στο Λύκειο, στο Κολλέγιο και μετά στο Στρατό και παίζεις Μπάσκετ σε όλη σου τη ζωή, τότε γιατί να έχεις πίεση? Ξέρεις ακριβώς τι πρέπει να κάνεις και ακόμα και αν πρόκειται για το τελευταίο σουτ, δεν το σκεφτόμουν καθόλου, γιατί ήξερα ότι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω.


Η: Υπάρχει κάποιος λόγος που φορούσες το νούμερο #24?
SJ: Γεννήθηκα στις 24 Ιουνίου και όταν πήγα Στρατό και επέστρεψα στο Κολλέγιο, ήμουν 24 ετών τότε. Παντρέυτηκα στα 24 μου, αλλά το παράδοξο ήταν ότι δεν είχα την ευκαιρία να επιλέξω τον αριθμό της φανέλας μου, όταν πήγα στους Celtics, όπως μπορούν να κάνουν οι παίκτες σήμερα. Μου έδωσαν το #24! Ακόμα πιο περίεργο ήταν ότι στο τελευταίο μου παιχνίδι στο ΝΒΑ, σκόραρα 24 πόντους για να κατακτήσουμε το τελευταίο μου Πρωτάθλημα.

Η: Ένας επίλογος για την καριέρα σου?
SJ: Δώσαμε την ευκαιρία για κάτι καλύτερο για πολλούς παίκτες ("we made it better for a lot of players").





Χρήσιμοι Σύνδεσμοι:
Βιογραφία (wikipedia)
Στατιστικά και Κάρτα Καριέρας (b-ref)
Video: o Bill Russell μιλάει για τον Sam Jones
Video: Celtics-Lakers Tελικοί 1963 με τον Sam Jones σε δράση


p.s.1: Ευχαριστούμε το Hoop
p.s.2: Ένα ποστ/μήνα το καλοκαίρι νομίζω είναι καλό ρέσιο





1 σχόλιο:

  1. Μπράβο για την μετάφραση aegeansheed.

    Εαν κάποιος βρει στο ίντερνετ το αφιέρωμα στην καριέρα του Μπιλ Ράσελ μπορεί και εκεί να δει περιγραφές των άσχημων φυλετικών διακρίσεων της εποχής.

    Άλλα και το πως ο ίδιος αντιμετώπιζε αυτή την κατάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή