NBA Insights & Thoughts: Το ΝΒΑ blog που μια στο τόσο ανανεώνεται

9 Ιουν 2010

No Guts, no glory...

Τί ζωή κι αυτή να αναλαμβάνεις με δική σου πρωτοβουλία την πιο δύσκολη δουλειά και να πρέπει να τη φέρεις εις πέρας...

Δεν ήταν δα και η πρώτη φορά. Όταν η ομάδα χρειάζεται κάποιον ακριβώς εκείνη τη δύσκολη ώρα, πρώτος απ' όλους ο Derek Fisher θα έρθει μπροστά. Πρώτος απ' όλους θα καταλάβει τις ιδιαίτερες συνθήκες, θα πάρει την πρωτοβουλία, θα απαιτήσει την κατάκτηση της νίκης. Αυτό ξέρει να κάνει καλά και αυτό γνωρίζει ότι η ομάδα του θέλει από αυτόν. Να μπορεί να πάρει την ευθύνη της κρίσιμης επιλογής. 

Το όνομα "Fisher" τείνει να εξελιχθεί ως ο ορισμός  της πραγματικής έννοιας του ηγέτη. Ο παίκτης που ξέρει ακριβώς τι πρέπει να γίνει στον χρόνο που αυτό πρέπει να γίνει και μπορεί να το κάνει καλά. Όχι ο καλύτερος παίκτης, αλλά όλη η ουσία και η ψυχραιμία που απαιτείται στις δύσκολες ώρες.

Πέρυσι τέτοιο καιρό σκότωνε τους Magic και την χαλαρότητα του Νelson. Ο Dr. Anklesnap εξηγεί τη θεωρία του με πρακτικό παράδειγμα τον Fish.
"Big Balls" theory explanation
Πέτυχε ένα από τα πιο σημαντικά καλάθια της βραδιάς σε μια κίνηση που εξέθεσε όλη την άμυνα των Celtics. Plus: λυσασμένη man-to-man άμυνα στον Ray Allen, σε σημείο που είχα χάσει το μέτρημα πόσες φορές συγκρούστηκε με αντίπαλους βραχίονες από τα απανωτά screens που έτρωγε. Αυτός συνέχιζε...

Ιδιαίτερη στιγμή στηνσυνέντευξη μετά τον τέλος του αγώνα όταν η δημοσιογράφος του μετέφερε ότι στη μετάδοση του αγώνα, ο Jeff από τους δύο αδερφούς που έχουν την χασαποταβέρνα στην Αστόρια, χαρακτήρισε ως "will shots" τα κρίσιμα σουτ που πήρε προς το τέλος του αγώνα. Συγκίνηση και επιβράβευση για έναν από τους περισσότερο hard-workers παίκτη στη Λίγκα. Τώρα πίσω στην αλάνα για 1.000 ακόμα τρίποντα...

Ray Allen:

Μετά το "παιχνίδι του", με τα άθλια ποσοστά του δεν κατάφερε να κρατήσεις τους C's στο παιχνίδι. Σούταρε 0/8 τρίποντα και 0/13 μπάλες συνολικά, σπάζοντας ένα νέο ρεκόρ! Αυτό της πιο άστοχης βραδιάς σε αγώνα playoff από το 1991 και έπειτα. Πέρασε Patrick Ewing και Charles Barkley που σταμάτησαν να στουτάρουν μετά το 10ό τους τούβλο σε 1994 και 1995 αντίστοιχα.

O Allen δε σταματούσε. Δεν ήταν σε κακή ψυχολογία (δε θα μπορούσε μετά το κυριακάτικο...), αλλά ήταν απλά άτυχος. Όλα τα σουτ έφυγαν καλά από τα χέρια του (με εξαίρεση ένα block από καλή άμυνα του Gasol) και δεν ήταν καθόλου τραβηγμένες επιλογές, μάλιστα 3-4 "μπήκαν και βγήκαν". Πήρε τη δύσκολη απόφαση που πρέπει να πάρουν σε τέτοιες στιγμές οι SG's: αποφάσισε να συνεχίσει μέχρι να του γυρίσει. Έλα όμως που δε γύριζε με τίποτα...

Το 0/8 στα άστοχα τρίποντα πάντως σε ένα παιχνίδι playoffs δεν είναι η χειρότερη επίδοση για σουτ πίσω από τη γραμμή. Έχουν σημειωθεί χειρότερες από τον Rashard Lewis, αλλά πιο αξιομνημόνευτη αυτή του John Starks με 0/11 το 1994 κόντρα στους Rockets. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου