NBA Insights & Thoughts: Το ΝΒΑ blog που μια στο τόσο ανανεώνεται

27 Ιαν 2009

Detroit Pistons - Απομυθοποίηση


Από την τελευταία φορά που είχαμε postάρει έχουν αλλάξει τα εξής:


Orlando Magic: Συνέχισαν το εκπληκτικό σερί και κόντρα στους Nuggets, αλλά στην πολύκροτη αναμέτρηση (22/1 αποτέλεσμα: 90-80) με τους πρωταθλήτές...υποκλίθηκαν. Συμπέρασμα: καλά τα τρίποντα και το momentum των winning streaks, αλλά υπάρχουν παιχνίδια στα οποία μπαίνεις και καταλαβαίνεις ακριβώς σε ποιο επίπεδο βρίσκεται η ομάδα...(βλέπε εδώ το spotaki του NBA.COM με τον Garnett και τη διαφήμιση του team spirit). Το γεγονός όμως, ότι έχουν σταθεροποιηθεί στις 3 καλύτερες της Ανατολής, έχοντας μάλιστα να περηφανευτούν σημαντικές νίκες επί δυτικών ομάδων, λέει αρκετά...


Los Angeles Lakers: Η καλύτερη ομάδα αυτή στιγμή (βρίσκονται μία νίκη πίσω από το Cleveland)-αλλά και η ομάδα που δείχνει πιο ικανή να πάρει το πρωτάθλημα. Παρακολούθησα την Κυριακή το κλασσικό western με τους Spurs. Πληγωμένοι από το φονικό buzzer beater του Roger Mason Jr. από την προηγούμενή τους αναμέτρηση οι Lakers είχαν μεγάλο κίνητρο να αποδείξουν πράγματα. Και ο Andrew Bynum μετά τους 42 πόντους που πέτυχε στο ...τοπικό ντέρμπυ με τους Clips (21/1) να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί κόντρα στον ψηλό-σημείο αναφοράς της δεκαετίας και ορισμό της συνέπειας ταυτόχρονα-Tim Duncan. Και το έκανε! Πέρα όμως από τον μακρυχέρη Bynum, οι Lakers έδειξαν ότι το Stapless είναι από τις δυσκολότερες έδρες, μιας και όταν πιάσουν ρυθμό είναι τέτοια η ατμόσφαιρα που νοιώθεις: σα φιλοξενούμενη ομάδα στο Santiago Bernabeu στην καλή Real με Hierro, Roberto Carlos, Zidane, Figo: νοιώθεις ότι το γήπεδο θα σε πνίξει!

Σημείο 2ο και σημαντικότερο: Οι Lakers έπαιξαν με την πλήρη 10άδα τους που θα ήθελαν να έχουν την τύχη να κατεβάσουν στα Playoffs. O 10ος παίκτης που έλειπε από τα περίπου 20 παιχνίδια, o Jordan Farmar, επέστρεψε και γέμισε τον πάγκο...τόσο πολύ. Είναι χωρίς δεύτερη σκέψη η ομάδα με τον καλύτερο πάγκο και αυτός είναι ο λόγος που σε κάνει να πιστέψεις ότι θα φτάσει μέχρι τον Ιούνιο. Ariza, Odom θα ξεκινούσαν σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα βασικοί. Farmar και Vujacic: guards γρήγορα στα πόδια και με καλό 3ποντο (αγαπημένη συνταγή του Phil Jackson). Ποιοτικός ψηλός άπό πίσω δεν υπάρχει, όμως δεν υπάρχει ομάδα με δύο τόσο καλά starting 4-5 (και οι Suns ίσως).


Detroit Pistons: Όσο έγραφα τα παραπάνω ήξερα ότι δυστυχώς θα ερχόταν η ώρα να γράψω για τη φετινή δική μου απογοήτευση...Ως γνήσιος pistonέος παρακολουθούσα το περσινές αναμετρήσεις με τους Celtics (και ο mel ζωντανά μέσα από το Palace...!!!). Ευχαριστημένος σε γενικές γραμμές με την εντύπωση όμως ότι ο πυρήνας Billups-Hamilton-Prince-Wallace είχε κορεστεί. O Joe D αποφάσισε λοιπόν μετά το 4-2 στο Detroit, αρχικά να απολύσει τον Flip Saunders και στη συνέχεια να «ψαχτεί» για μια δυνατή ανταλλαγή. Η πρώτη κίνηση ήταν να προσλάβει τον έως τότε βοηθό προπονητή και παλιό παίκτη των Pistons, Michael Curry. Ο λόγος να προσλάβει έναν rookie coach ήταν, όπως είχε δηλώσει το καλοκαίρι, η πλήρης ταύτιση απόψεων, αλλά το ρίσκο να επιβληθεί σε παίκτες έτοιμους και δεμένους για μία συναπτή 5ετία, μεγάλο. Η συνέχεια ήταν να ανταλλάξει τον Billups με τον Iverson λίγο μετά την έναρξη της regular season. Κίνηση αντικειμενικά σωστή, καθώς και πέτυχε να ταρακουνήσει τα νερά στο old core και να δώσει την ευκαιρία στον αναδυόμενο Rodney Stuckey να δείξει το ταλέντο του. Το ρίσκο Stuckey όντως πέτυχε, προέκυψαν όμως πολλά...περισσότερα, πολλά για να τα δεχτείς έυκολα...

  • Ο Ιανουάριος τελειώνει και ο Curry δεν έχει κατασταλάξει ακόμα με ποια 5αδα θα κατεβεί στα playoffs: τη μία ο stuckey να έρχεται από τον πάγκο, την άλλη βαρύ σχήμα με 5άρι τον Kwame Brown, την άλλη να αφήνει 3 παιχνίδια εκτός τον παίκτη με τη μεγαλύτερη ενέργεια ποθ έχει στον πάγκο, τον Jason Maxiell, την παράλλη το μεγάλο δίλημμα πιος θα ξεκινάει Hamilton ή Answer, αλλά μακράν η χειρότερη επιλογή να πηγαίνουν σε χαμηλό σχήμα (το λεγόμενο Small Ball) με τον Prince outpositioned στο 4 να έχει υπαρξιακά προβλήματα θέσης- χαμένο ένα πολύ σταθερό 3άρι με ταυτόχρονη ανυπαρξία post ρόλου.
  • Παρόλο που έχουν πετύχει μεγάλες νίκες (κέρδισαν Spurs και Nuggets στα road trips, ενώ υποχρέωσαν στην αρχή της season τους Lakers στην πρώτη τους ήττα μετά από το πρώτο 7-0), καταφέρνουν να χάνουν παιχνίδια από αντικειμενικά χαμηλότερου επιπέδου ομάδες, ειδικά στο Auburn Hills. Τι να πρωτοθυμηθώ...Minesotta, Philadelphia, Indiana, Charlotte! Είναι φοβερό να βλέπεις να μην υπάρχει ο τρόπος είτε από τους παίκτες είτε από τον Curry να μη χαθεί ένα παιχνίδι που φαίνεται τόσο σίγουρο.
  • Το πιο απογοητευτικό είναι ότι το Detroit δεν έχει απλά από τις χειρότερες επιθέσεις στη λίγκα (4o από το τέλος!), αλλά πλέον δεν παίζει την καλύτερη άμυνα (είναι νομίζω 5ο-6ο αυτή τη στιγμή). Πράγμα που εκ των πραγμάτων κάνει δύσκολη περίπτωση την ...νίκη. 'Οταν όμως βλεπεις στο γήπεδο οι Bobcats να βάζουν τόσο έυκολα 26 πόντους στο 1ο δωδεκάλεπτο και να μη θίγεται κανείς σε από το roster!!! Με αυτήν την εικόνα, τότε αναπολείς Big Ben Wallace...
  • Στο καλύτερο παιχνίδι μετά από αυτό με τους Nuggets πριν ένα μήνα περίπου, προχτές με τους Rockets είδα για πρώτη φορά φέτος αμυντική προσήλωση και διάθεση. Μόλις όμως η διαφορά έφτανε στο καλάθι ή εξαφανιζόταν (οι Pistons ακολουθούσαν στο score), τότε το Detroit έκανε αυτό που φέτος κάνει καλύτερα από όλους: να αφήνει κάποιον να το καταστρέψει. Αυτή τη φορά ήταν ο Scola, ο οποίος μέχρι την 4η περίοδο είχε 7/7 σουτ! Και το έχει επιτρέψει και σε προηγούμενα παιχνίδια: Randy Foye στη νίκη των Wolves, Louis Williams (Sixers) και πιο πρόσφατα ο Ray Felton (Bobcats). Κάποιος να το πάρει προσωπικά και να παίξει άμυνα επιτέλους!
  • Τραγικός Ιανουάριος: 5 νίκες 8 ήττες! Είναι ρεκόρ που δε μπορεί να έχει ομάδα με φιλοδοξίες για καλή πορεία στα playoffs. Και ακολουθούν 2 κρίσιμα παιχνίδια- ήττες κατά τα φαινόμενα, με τους φορμαρισμένους Wolves και τους δυνατούς και επίσης φορμαρισμένους Celtics.
  • Το πιο άσχημο είναι όμως για τους φίλους των Pistons η εικόνα φέτος και η αδυναμία να πιστέψεις ότι μπορεί να συμβεί κάτι και ώστε να βρεθεί ξανά στους conference finals. Η διαπίστωση ότι πλέον, όχι μόνο δεν είναι η πρώτη ομάδα στην Ανατολή, αλλά ότι δεν υπολογίζεται καν στις καλύτερες (Cleveland, Boston, Orlando) και θα πρέπει να δώσει σκληρή μάχη με Atlanta και (αν είναι δυνατό να το φανταστεί κανείς αυτό πέρυσι) το Miami για το 4 spot, είναι οδυνηρή. Σε μια ομάδα που σε έχει συνηθήσει να θέλει να κυνηγάει την κορυφή το να μη βλέπεις κάτι για να πιστέψεις σε αυτό πέρα από το πάθος του Stuckey και την καρδιά του Dice σε πληγώνει...need 4 changes...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου