NBA Insights & Thoughts: Το ΝΒΑ blog που μια στο τόσο ανανεώνεται

21 Δεκ 2013

Λάθος αυτό...

Λάθη πολλά, λάθη λιγότερα, οι περισσότεροι θα υποπέσουν σε κάποια, μερικοί θα καταλήξουν να κάνουν αρκετά παραπάνω, ορισμένοι μισούν το feeling του λάθους.

Κι αν ξεκινήσουμε από μια λίστα με τους παίκτες που το παρακάνουν, στη φετινή κατάταξη δε θα αφήναμε έξω παίκτες όπως ο Evan Turner και ο Victor Oladipo. Υπάρχουν κι εκείνοι που ξεχωρίζουν, αυτοί δηλαδή που έχουν κάνει τουλάχιστον από ένα λάθος σε όλα τα παιχνίδια (26-27 έως τώρα οι περισσότεροι) που έχει αγωνιστεί έως σήμερα: Dwight Howard, Lebron James και Jeff Teague.

Turning down the turnovers
Από την άλλη, υπάρχουν οι παίκτες που έχουν καταγράψει +200 λεπτά αγώνα και λιγότερα από συνολικά 5 λάθη φέτος: ο Jeff Adrien των Bobcats (214 λεπτά με 3 λάθη), ο Robbie Hummel (243 λεπτά με 3 λάθη), ο Steve Novak (201 λεπτά με κανένα λάθος) και... ο Shane Battier, που σε 508 λεπτά έως σήμερα έχει καταφέρει το ασύλληπτο στατ του ενός  (!!!) μόνο λάθους και βρίσκεται πρώτος σε αυτήν την άτυπη κατάταξη του TO ratio (λεπτά/λάθη).

Προηγούμενα ρεκόρ σε παλαιότερες σαιζόν
Ψάχνοντας για αντίστοιχες επιδόσεις σε παλαιότερες χρονιές, στην 2004-05 ο Ryan Bowen (HOU) σε 604 λεπτά είχε καταφέρει να κάνει μόλις 7 λάθη, κάτι που δημιουργεί μια ας πούμε αναμονή, όσο τα παιχνίδια συνεχίζονται και αυξάνεται το κριτήριο των λεπτών, αν o Battier θα συνεχίσει να αρνείται να πουλήσει τη μπάλα με την ίδια επιμονή στο treshold των παραπάνω λεπτών, αν και φαίνεται ότι θα το πιάσει μάλλον εύκολα.

Επίσης έχει ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά στους παίκτες που είχαν καταφέρει να έχουν turnover/minute ratio μικρότερο από 0.5, σε περισσότερα από 1.200 αγωνιστικά λεπτά. To κοινό χαρακτηριστικό των τριών από τους τέσσερις είναι ότι είναι κατά βάση "σουτέρ", ως μπασκετικές προσωπικότητες, εκτός από μία εξαίρεση:

Steve Novak (ΝΥΚ) 2012-13: 1.641 λεπτά (81 παιχνίδια) και 12 λάθη (TO/min: 0.3)
Matt Bonner (SAS) 2011-12: 1.326 λεπτά (65 παιχνίδια) και 14 λάθη (TO/min: 0.4)
James Jones (MIA) 2010-11: 1.549 λεπτά (81 παιχνίδια) και 21 λάθη (TO/min: 0.5)
Michael Cage (PHI) 2096-97: 1.247 λεπτά (82 παιχνίδια) και 17 λάθη (TO/min: 0.5)

Το ρεκόρ με τα συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς λάθος
O Battier στο ξεκίνημα της φετινής χρονιάς έτρεξε ένα 15άρι σερί με συνεχόμενους αγώνες χωρίς λάθος, κάτι που του δίνει την τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, για παίκτες που είχαν τουλάχιστο 10 λεπτά σε κάθε παιχνίδι για αυτό το σπαν. Οι ανώτερες που έχουν καταγραφεί είναι:

Steve Kerr (CHI) 1994-95: 19 αγώνες σερί (412 λεπτά περίπου), Usg: 14% 
Steve Novak (NYK) 2012-13: 18 αγώνες σερί (450 λεπτά περίπου), Usg: 13%


Το σερί σε λεπτά του Battier είχε χαλάσει στα 309 λεπτά πριν κάνει το 1ο λάθος της σαιζόν, αλλά μετά απ' αυτό τρέχει ένα δεύτερο με 181 λεπτά και συνεχίζει.

Usage%
Κάπου εδώ η κουβέντα μοιραία οδηγείται στην αμφισβήτηση των παραπάνω προτάσεων, ως αποδεικτικά ότι είναι δυνατόν τέτοιοι παίκτες να παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αγώνα, στην ποιότητα μιας ομάδας γενικότερα ή να βρίσκονται στο μπασκετικό Πάνθεον. Θα έβρισκε κανείς unfair να συγκρίνει επιδόσεις στα λάθη, από παίκτες που είναι συνήθως παγκίτες και ρολίστες, σε σχέση με τις αντίστοιχες που προκύπτουν ως συνέπεια του υψηλού αγωνιστικού χρόνου που παίρνουν οι superstars των ομάδων σε κάθε παιχνίδι συνήθως.

Οι περισσότεροι "καλοί" παίκτες χρησιμοποιούν περίπου το 20-30% των επιθέσεων των ομάδων τους, αν αυτό μεταφράζεται στον συνδυασμό συχνότητας επαφής με τη μπάλα, εκδήλωσης σουτ, κρατήματος της μπάλας και γενικότερα συμμετοχής "με τη μπάλα" στην επιθετική λειτουργία της ομάδας τους.

Ο δείκτης Usage Ratio % που χρησιμοποιεί η BRef, στα παραδείγματά μας δείχνει ότι οι Battier & Adrien φέτος παρουσιάζουν 9,7% Usage στις ομάδες τους, δηλαδή συμμετέχουν σε συχνότητα 1/10 των συνολικών επιθέσεων των ομάδων τους για το διάστημα που βρίσκονται στο παρκέ και είναι μόλις δύο από τους τέσσερις παίκτες φέτος που με περισσότερα από 10 λεπτά ανά αγώνα έχουν Usg% μικρότερο του 10%, μαζί ακόμη με Biyombo και Prigioni. Ας θεωρήσουμε αυτή τη λίστα ως μια κατάσταση με τους πιο Unselvish Players φέτος! 

Φυσικά εκτός του Usage%, η σταδιακή κούραση που συσσωρεύεται στους παίκτες που αγωνίζονται για το μεγαλύτερο μέρος ενός αγώνα (+35 λεπτά) σε σχέση με τους ρολίστες, είναι μια παράμετρος που σαφώς επηρεάζει την ευκολία στο λάθος και αποδεικνύει ότι υπάρχουν: στατιστικά που αφορούν στους "top players" και μια δεύτερη κλάση στατιστικών που ταιριάζουν περισσότερο στους "συμπληρωματικούς".

Conclusion
Έχει επομένως κάποιο ιδιαίτερο νόημα να κρατήσουμε κάτι περισσότερο από τα παραπάνω, πέρα από την ιδιαίτερη ικανότητα παικτών στο σωστό Decision Making? Αν και κάποιος θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηρίσει τους παραπάνω παίκτες ως "ρολίστες", παίκτες που τους αρέσει μόνο να παίζουν άμυνα και αποφεύγουν να παίρνουν επιθέσεις (Battier) ή παίκτες που είναι κατά βάσει spot shooters και δεν έχουν πολλά touches (Novak, Jones, Kerr), εντούτοις είναι προφανές ότι ο Θεός έχει χαρίσει ταλέντο και σε άλλα πράγματα, εκτός του μπασκετικού ταλέντου και των φυσικών αθλητικών προσόντων. 

Καταλήγω ότι δεν είναι τόσο άδικο τελικά να ξεχωρίζουν μερικοί παίκτες για κάποιο ασυνήθιστο και μοναδικό ταλέντο, που εμείς οι περισσότεροι δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε, αλλά για το οποίο σίγουρα υπάρχουν επαγγελματίες προπονητές και scouters που ξέρουν να εκτιμούν. 

Κλείνοντας θα έλεγα ότι προς το τέλος της χρονιάς, στο θέμα "Battier & λάθη ανά παιχνίδι" θα αναφερθεί αρκετός μπασκετόκοσμος στα σοκάκια του Twitter και των NBAblogs με κάποιον τρόπο...

6 Οκτ 2013

Welcome back..

Η πιο αναμενόμενη preseason των τελευταίων ετών ξεκίνησε πριν λίγες ώρες.

Ενώ τα περισσότερα franchises τρέχουν τις εναρκτήριες παρουσιάσεις και τα training camps τους αυτόν τον καιρό, προσπαθώντας να κάνουν σιγα-σιγά ομάδα τα νέα ρόστερ, μια από τις πιο παραδοσιακές fan bases στο μπάσκετ, οι φίλαθλοι των Chicago Bulls ζούσαν την έναρξη της preseason πιο έντονα και από την έναρξη των περσινών playoffs κόντρα στους Nets. Λίγο διαφορετικά..

D-Rose

Ο Derrick Rose μετά από ενάμιση χρόνο περίπου, είχε πείσει τον εαυτό του ότι πλέον δεν τον κρατάει κάτι εκτός γηπέδων. Το ντεμπούτο ήταν σίγουρο, ένα 20λεπτο καλής preseason κόντρα στον μεγάλο αντίπαλό φέτος, τους Pacers, θα ήταν ένα καλό πρώτο δείγμα.

Ο Rose όχι μόνο κινούταν με ευκολία, έδειξε στοιχεία από το γνώριμό του gameplay με τις επιθετικές διεισδύσεις και ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει σε τίποτα να τον φοβίσει από αυτό που μπορεί να γίνει ξανά.

Δημιουργώντας από την αρχή τον νέο του μπασκετικό χαρακτήρα, ο Rose έχτισε με την αγάπη αυτών που τον στηρίζουν, κυρίως με την επιμονή του και υπομονή, τις συνθήκες για να επανέλθει υγιής και απερίσπαστος, ισάξιος, αν όχι εν δυνάμει καλύτερος.



Λέγεται ότι το επιτόπιο άλμα του μετά την αποκατάσταση έχει μεγαλώσει  κατά 5 ίντσες, ενώ ο ίδιος έχει προσθέσει 10 pounds μυικού όγκου.



Houston Rockets

Οι Rockets έπαιζαν με τους Hornets στο Toyota Center, που πήρε φωτιά στο πρώτο εύστοχο σουτ του Harden, που ήταν τρίποντο από τα 8 μέτρα. Με χαρακτηριστική άνεση έβαλε και το επόμενο από μακριά, ενώ φρόντισε να τρέξει στον αιφνιδιασμό χαρίζοντας δυο power dunks.

Με τον Motejunas να στήνεται στη γωνία σε όλα τα σετ plays, αρχίζει να φαίνεται πώς θέλει ο McHale να παίζει το μέσα έξω, με τους κοντούς να απειλούν από μακριά και να δοκιμάζουν pnr με την πρώτη ευκαιρία. Γρήγορη εναλλαγή της μπάλας, Lin με αυτοπεποίθηση και μια πόλη που θα δώσει στον Howard αυτό που του είχε λείψει τα τελευταία δύο και χρόνια από τις ομάδες που έπαιζε: αγάπη και θαλπωρή (jesus, τι γράφω!).

Houston Rockets

Ο Jrue Holiday δείχνει κεφάτος και οι Hornets σε πολλά plays βγάζουν έξω τον Davis, που φαίνεται να έχει το ελεύθερο να σουτάρει όποτε νιώθει άνετα, κάτι που δεν είχαμε δει την προηγούμενη χρονιά.

Doc Angeles Clippers

Real Training Camp δεν το λες ακριβώς, Army Training Camp ίσως. Με τον Doc κυρίαρχο χαρακτήρα στην προπόνηση, οι Clippers βάζουν τους στόχους για το 2014.

Ο DeAndre Jordan φιλοδοξεί να γίνει ο αντίστοιχος Kedrick Perkins της ομάδας των Celtics του Rivers, ύστερα από τον ορισμό του από τον τελευταίο, ο Jcross φαίνεται να έχει επιλεχθεί ως ο αντίστοιχος Ray Allen, που θα κινείται ανάμεσα στα σκριν και θα γίνεται ο catch n shoot παίκτης, κάτι που αναμένεται να συμβεί με τον JJ Redick. Improvement to be continued...

CU around!

26 Δεκ 2012

Όσο παίζει ο Nash..



O Steve Nash σε μια φυσική προέκταση της μπασκετικής του ύπαρξης, χωρίς να σταματά ποτέ το αεικίνητο τρέξιμό του, έστειλε τη μπάλα με το κλασικό κουτσό του floater να κατέβει στο διχτάκι των Knicks. Στην επόμενη άμυνα έτρεξε μετά από ένα pick n roll, του οποίου δεν ήταν μέρος, με το χέρι σηκωμένο προς το πρόσωπο του Melo για να δυσκολέψει το σούτου.

Steve Nash was there - intensity has been just born...


* (κάποια στιγμή στο πρώτο δεκάλεπτο έκανε και ένα απίστευτο κοντρόλ με τον ώμο, που σήκωσε τη μπάλα ελαφρώς πάνω από το στήθος με φορά για να προσγειωθεί ακριβώς μπροστά στα πόδια του, κάτι που πρέπει να έχω κάνει δυο-τρεις φορές σε 5.000 (???) ώρες μπάλας στη ζωή μου!!!!!)

Αν και δεν είδα το παιχνίδι με το Golden State, η εξέλιξή του στο τέλος, όπως τη διάβασα και την είδα από το recap σήμαινε ένα πράγμα: The Lakers are back on track. Αυτό που ήθελα να δω ήταν επιτέλους αυτούς τους Lakers με τον Steve Nash, όχι απλά τους Lakers με έναν point guard.  Το ενδιαφέρον κάποιου που παρακολουθεί το σπορ και θέλει να έχει μια εικόνα των Πραγμάτων για την πορεία των ομάδων και δη των κορυφαίων.

Το άλλο που ήθελα να δω ήταν από την καθαρά δική μου fan οπτική γωνία ήταν η νέα ομάδα του Steve Nash. Οι Lakers είναι αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα franchises στο ΝΒΑ, ο λόγος όμως που ήθελα να δω το παιχνίδι χθες, δεν ήταν το πόσο καλύτερα θα λειτουργήσει η επίθεση με τον Nash, αν θα κερδίσουν τη Νέα Υόρκη ή αν θα αρχίσει να δημιουργείται χημεία μεταξύ Nash, Gasol και Ηoward. Εν μέρει όμως, το τελευταίο θα ήταν ένα προσωπικό side-watching point of interest, σε μερικές πιο εξειδικευμένες προεκτάσεις του γεγονότος ότι ο Nash επέστρεψε απερίσπαστος και χωρίς προβλήματα σε αυτό που τον κάνει αγαπητό στους basketmaniacs: πολύ απλά εξακολουθεί να παίξει το μπάσκετ έτσι όπως το νιώθει και ακόμα και στα 39 του (Feb.2, 2013) οδηγεί GM's να του εμπιστευθούν απόλυτα τις ελπίδες τους για ένα Πρωτάθλημα.

Guess i'm a Nash groupy then..

Ό,τι είπε ο Magic στο ημίχρονο της μετάδοσης, κάτι σαν "NBA needs the Lakers to be strong" σε ελέυθερη μετάφραση αυτού που συγκράτησε η μνήμη μου, είναι μεγάλη αλήθεια. Ο Wilbon χαρακτήρισε το παιχνίδι Lakers-Warriors ως το καλύτερο παιχνίδι στη φετινή χρονιά.



Μου άρεσαν πολλά πράγματα στο χθεσινό παιχνίδι: η επιστροφή του Nash και η αποδοχή του από τους άλλους Lakers, η διάθεση του Gasol, η αυτοπεποίθηση του Melo στον βαθμό που κατέβηκε να ρημάξει το Stapless, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κατεβαίνει συνήθως ο Kobe να "κλείσει" το MSG, παίζοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του ως ισάξιος MVP candidate με όποιον άλλον η κλάση και η ομάδα του αντέξουν μέχρι τον Απρίλη περισσότερο.

JVG: τα θεϊκά σχόλια του Jeff (Evan just watch that shit!) έκαναν ακόμα πιο ψυχαγωγικό το έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρον παιχνίδι. Είχαμε από απλή ανάλυση της βηματολογίας του Melo, το κάθε πότε παίζει ο Camby, τα picks που στήνει ο D'Antoni, τον ρόλο του Earl Smith, το παρελθόν και το "είναι" του MWP και δε θυμάμαι τι άλλο... Απόλαυση!

Λατρεύω Earl Smith και μόνο που έχει κάνει στην πάντα τον όποιον εγωισμό του για τον υπέρτατο σκοπό, δίνοντας την ευλογία στον Woodson να παίζει σε όλον τον αγώνα με δύο Μέλο.

Αγάπησα τον Pau Gasol για το απίστευτα δύσκολο drive του με αντίθετο χέρι με το κάρφωμα (and the harm) και το ξέσπασμά του. Ο Pau έπαιξε ένα classic Bynum-Gasol lob high-low, είχε μια κορυφαία πάσα στον cutting Kobe από τη baseline και μάλιστα στο απόλυτο highlight του χθες, βγήκε ανάμεσα από screens για να σουτάρει ένα τρίποντο και να ευστοχήσει.

Οι Lakers θα είναι αυτοί που είναι, αυτή τη στιγμή κερδίζουν πέντε συνεχόμενα και ο χρόνος θα δουλεύει γι' αυτούς, όσο η μουρμούρα για την ανύπαρκτη αμυντική διάθεσή τους θα κρύβεται πίσω από τις νίκες. Η επόμενη ίσως είναι ότι ο Howard δεν έχει καταφέρει να εμφανιστεί ακόμα στο επίπεδο που ήταν κάποτε (η λέξη δεν είναι τυχαία-όταν θα έχει τελειώσει η σαιζόν, θα φαίνεται σαν ο παρείσακτος των season totals του) στο Orlando, αλλά για την ώρα οι στιγμές που Rumbis και Worthy δεν άντεχαν να μην πουν ότι αυτό το Πράγμα δεν ήταν ούτε οι Lakers, ούτε καν ομάδα, μάλλον ξεχνιέται... Όσο παίζει ο Nash..